being stronger day by day

Daisypath Anniversary tickers

Suka? Terima kasih =D

Saturday, 4 June 2011

finally it has come to the end

Jam berganti hari, hari berganti minggu, akhirnya tamat sudah praktikal aku selama tiga minggu kat Dungun. Lega rasanya lepas satu tanggungjawab. Kawan-kawan aku baru nak berangkat dari Dungun harini. Aku dah sampai KL hari Khamis lagi. Perjalanan yang sangat lama dan sangat menakutkan. Aku ni fobia sikit kalau bas lalu dekat kawasan bukit-bukit. Teringat berita-berita tentang bas terbalik di kawasan Lebuhraya Karak tu. Hanya doa je lah yang aku mampu. 


Bagi aku praktikal kali ni memang sangat menarik dan banyak kenangan. Kenangan dengan kawan-kawan. Terasa macam satu family dah. Kali ni aku berjaya untuk tidak mengulangi kesilapan praktikal-praktikal yang lepas. Apa lagi kalau bukan ber 'World War' dengan si dia. Alhamdulillah, tiga minggu berjalan dengan lancar.

Sebelum cuti ada osce dan final Sejarah and English. Yang paling malas nak menelaah dah tentulah subjek kegemaran ramai, Sejarah. Apa-apa pun aku redha je lah, bila dah malas macam ni lah. Say goodbye to the subject. *memang nak kena ketuk!*


Cuti seminggu tak plan apa-apa lagi. Tapi dalam kepala ni asyik terfikirkan benda yang sama, nak pergi jauh dari KL nak tenangkan fikiran. Tapi taknak pergi sorang. And tempat pun tak tau kat mana. Kesian orang yang tak berkampung ni. Kalau ada kampung boleh la lepak kampung sampai cuti habis. Apa pun plan utama nak celebrate birthday daddy yang coming soon. 

Sunday, 29 May 2011

Cuti ehh?

Setelah berhepas pulas shift pagi sepanjang sembilan hari, akhirnya tiba jugak time cuti. Ingatkan dah takde cuti langsung kan. Memang tak la. Bangla pun tak kerja macam ni kot. *merungut!lempang kang!*


Nak buat macam mana kan, dah aku sendiri yang pilih ni, so kena lah terima. *HAHA padan muka* Sebelum cuti dah plan awal-awal nak pusing-pusing Kota Ganu. Bukan senang nak jejak sini woo. Seumur hidupo aku ni pertama kali aku jejakkan kaki kat Ganu ni. Tak pernah berangan pun nak pergi sebenarnya. *pergh berlagak!*


Macam biasa lah bila kat negeri orang kan. Nak travel pergi mana-mana kenalah naik angkot. Angkot? Apa tu? Ingat Indonesia ke naik angkot. Maksudnya pengangkutan awam la. So yang ada kat sini adalah bas. Jadi naik bas la jawapnya. *haha tak kelakar*


Very early in the morning, Kak Chin orang yang paling excited nak gerak. Katanya nak gerak pukul lapan. Awal gila ahh. Last-last tidur balik. Asalnya memang planning nak gerak awal pagi. Tapi memandangkan cuaca hujan yang sangat nyaman untuk tidur, semua pun terlajak tidur.


Dah siap-siap dalam jam sebelas, pergilah kami berempat  (aku,mok,sya and kak chin) menapak ke bus steng (read:bus stand). Masa tengah jalan tu Kak Chin memuji cuaca yang redup dan nyaman. Sesampainya di bus steng, tuu diaa, panasssss! Mana tak, jalan bukan main jauh lagi. Dengan perut yang dah menyanyi-nyanyi kat dalam. Tunggu bas dekat setengah jam, akhirnya sampai jugak bas. Takde aircond pun takde aircond lah, janji dapat duduk. Bas tingkat lagi sejuk kot. *haha*


Perjalanan yang ambik masa sejam setengah, cukup lah buat aku serik nak naik bas tingkap. Bila bas laju rambut pun berterbangan tutup muka. Pantang berhenti kat traffic light, aku dengan Kak Chin asyik betulkan rambut je. Kalau 1000 kali berhenti 1000 kali betulkan rambut. Bukan nak control cun ke hape, tapi kalau dah serabai macam orang tak siuman, lagi pelik pulak orang pandang nanti. Aku pelik dengan orang-orang kat sini. Pandang orang macam tak pernah tengok orang, Kalau boleh nak keluar biji mata tu agaknya dah terkeluar dah. *lempang sekor-sekor baru tau*


Bila sampai je kat terminal bas Kuala Terengganu, Dengan perut yang tersangatlah lapar (sebab tak makan pape dari pagi) terus serbu McD. Betapa nikmatnya bila makanan tu masuk dalam mulut, lalu esophagus dan seterusnya perut. Dah selesai makan tunggu pulak kawan Kak Chin merangkap tourist guide kami pada hari itu. Mengikut plan asal, kitorang nak pergi Pasar Payang. Pasar Payang ni famous kat sini sebab barang-barang dia murah. Macam-macam ada. Tapi hari Jumaat kebanyakan kedai tutup, so next station ialah Pantai Teluk Ketapang. Berhenti kat kedai makan lepak seround. Dah kenyang melantak kelapa sebiji, pergi lah kat pantai. Menggedik seround dengan Mok and Sya.






 Bukti kegedikan kami.


Kak Chin takde dalam ni sebab dia sibuk teramat sangat dengan Si Candat. Kononnya tak boleh kena panas. Takut black-black. *cakap orang sendiri pun sama* .


Maklumlah, kat KL takde laut kan. So batak la kejap bila jumpa pantai. Lagi-lagi aku ni yang memang sejak azali lagi takde kampung halaman yang berpantai. Dah puas jalan sehari, balik terus pengsan. 

Wednesday, 25 May 2011

kelahiran

KELAHIRAN! sesuatu yang hanya dapat dirasa oleh seorang yang bergelar IBU dan sakitnya tidak dapat digambarkan dengan kata-kata. Hari ni aku Diberi peluang untuk melihat sendiri proses kelahiran seorang hamba Allah dimuka bumi ni. Melihat setiap Peringkat kelahiran, sehingga selesai. SAKIT! Aku tau, hanya orang yang pernah mengalaminya tahu macam mana rasa sakitnya. Masa aku tengok process of labour tu, Teringat aku kat mama yang jauh di KL. Tiba-tiba sebak menyelubung diri, dan akhirnya jatuh air mata. Tak dapat dibayangkan betapa seksanya melahirkan anak, ibarat nyawa dihujung tanduk. Aku mengaku aku bukan seorang yang kuat untuk menyaksikan sesuatu yang menyakitkan, tapi aku gagahkan juga. Sesungguhnya pengorbanan seorang IBU sangat besar,janganlah sekali-kali menderhaka kepadanya kerana syurga itu dibawah telapak kaki ibu .

Sunday, 22 May 2011

RINDUNYA !

Bila dah jauh macam ni baru lah teringat kat orang yang nun jauh kat rumah tu. Almaklumlah, tetiba pulak dapat posting jauh. Ehh jauh sangat ke? Bagi aku memang sangat jauh. Yela, seumur hidup aku mana pernah aku jejakkan kaki kat Dungun. Terengganu okay, Perjalanan yang makan masa 7-8 jam. Agak bernanah lah jugak buntot aku duduk dalam bas. Sebenarnya ada jugak advantage posting kat negeri orang ni. Sambil praktikal boleh melancong. *mak bapak suruh belajar bukan melancong.*haha. Okay, back to the topic. Aku rindu gila kat manusia-manusia yang ada kat KL. Termasuklah yang tersayang kan. Tapi aku bukan nak tulis pasal mereka-mereka. Aku rindukan kucing aku sebenarnya. Teramat RINDU! Aku selalu marah-marah kat kucing aku. Tapi marah-marah sayang la.*korang jangan pikir bukan-bukan haa*. Bila aku nampak kucing-kucing kat sini mesti aku teringat kat kucing aku. Kalau aku boleh bawak datang sini dah lama aku bawak. Nak buat macam mana kan. And bila dah rindu hari-hari lah aku tengok gambar dia. Itu je yang boleh jadi pengubat.*cewahh, kalah plak shrek aku tu,haha*


Celak tunggu kak balik tau !

Tuesday, 17 May 2011


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...